Σκάβε μέσα σου· μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβλύζει πάντα αν πάντα την αναζητάς».

 Γνωρίζουμε τόσους πολλούς ανθρώπους στη ζωή μας. Όλοι τους ξεχωριστοί και μοναδικοί με βιώματα που τους οδηγούν σε ιδιαίτερα μονοπάτια. Αν παρατηρήσεις όμως υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό στους περισσότερους. Μία αντίσταση στην ενδοσκόπηση. Αναρωτιέμαι γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους.

Υπάρχει ένα πέπλο που πέφτει σχεδόν με φυσικό τρόπο και καλύπτει την αλήθεια όταν πρόκειται να ασχοληθούμε με τους εσωτερικούς μας δαίμονες. Φυσικά είναι πιο εύκολο να το αφήσουμε να μεταμορφώσει τα τέρατα σε άκακες μορφές που καθορίζουν τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. Αυτό γιατί η αντιμετώπισή τους μπορεί να σημάνει την ήττα μας και αυτό είναι κάτι που θέλουμε να αποφύγουμε.

Τί κερδίζει κανείς όταν ασχολείται με το “μέσα” του και τί μπορεί να χάσει;

Σύμφωνα με τον Carl Jung: «Όποιος κοιτάει έξω, ονειρεύεται κι όποιος κοιτάει μέσα, ξυπνάει». Αυτό το απόφθεγμα ενός “φευγάτου” ψυχιάτρου δείχνει τη γενικότερη τάση των κλάδων που ασχολούνται με την ανθρώπινη ψυχή να δίνουν τεράστια σημασία στην ενδοσκόπηση.

Υπάρχει άμεση σχέση του εσωτερικού μας κόσμου με το πώς καταλήγουμε να βιώνουμε και να αντιλαμβανόμαστε την εξωτερική, “αντικειμενική” πραγματικότητα. Γι’ αυτό το λόγο οι καταστάσεις που βιώνει κανείς είναι εξαρτώμενες από την εσωτερική του κατάσταση. Αυτό το επιχείρημα είναι αρκετό για να πειστεί κάποιος να στρέψει το βλέμμα προς τα μέσα. Ο πυρήνας του κάθε ατόμου είναι εκεί από όπου πηγάζει η αντίληψη και το βίωμα και εκεί θα πρέπει να εστιάσει κανείς αν θέλει να μελετήσει το ρόλο του στην κοσμική σκηνή.

Είναι σίγουρα τρομακτικό, αλλά μήπως είναι και λυτρωτικό; Είναι σίγουρα δύσκολο, αλλά μήπως αξίζει τον κόπο; Απαιτεί μάχες και ρίσκα, αλλά μήπως εκεί κρύβονται όλα τα νοήματα που ψάχνουμε διακαώς;

Ο βυθός είναι απέραντος και άγνωστος. Το μόνο που έχουμε να αποφασίσουμε είναι να κάνουμε τη βουτιά.

Όπως είχε πει και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας και φιλόσοφος, Μάρκος Αυρήλιος :

«Σκάβε μέσα σου· μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβλύζει πάντα αν πάντα την αναζητάς».

Ιωάννα Θεοφιλάκου

Όσο περισσότερο δουλέψεις με τον εαυτό σου,όσο περισσότερο σκάψεις το εγώ σου..όσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι τη μοναδικότητά σου τόσο λιγότερο επαίρεσαι...και εύκολα σχεδόν ασυνείδητα κατανοείς και δικαιολογείς τις ατέλειες του κόσμου αυτού...τόσο πιο βαθιά μπορείς να αγαπήσεις...

.......Τώρα έβλεπε τους ανθρώπους διαφορετικά απ' ότι άλλοτε, λιγότερο έξυπνα, λιγότερο περήφανα, μα πιο ζεστά, πιο περίεργα, πιο συμπαθητικά.  Όταν περνούσε από το ποτάμι ανθρώπους, ανθρώπους-παιδιά, εμπόρους, πολεμιστές, γυναίκες δεν τους ένιωθε πια ξένους όπως άλλοτε... τους καταλάβαινε, τους καταλάβαινε και συμμεριζόταν τη ζωή τους, που δεν την κυβερνούσαν σκέψεις και ιδέες, αλλά μόνον ορμές και επιθυμίες, ένιωθε όπως εκείνοι. Παρόλο που ήταν κοντά στην τελειότητα και άντεχε την τελευταία του πληγή, του φαινόταν πως αυτοί οι άνθρωποι-παιδιά ήταν αδέλφια του, η ματαιοδοξία, η απληστία και η γελοιότητά τους έχαναν για εκείνον κάθε κωμικότητα, γίνονταν κατανοητές, γίνονταν αξιαγάπητες, γίνονταν για κείνον ακόμα και άξιες σεβασμού....

 Έρμαν  Έσσε
 «Σιντάρτα»

Λέω, λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος....

...Ήταν μια φορά ένας ορειβάτης και επιχειρούσε μια πολύ δύσκολη αναρρίχηση σε ένα βουνό με έντονη χιονόπτωση. Πέρασε τη νύχτα μαζί με άλλους στο καταφύγιο. Το πρωί το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά το βουνό ωστόσο εκείνος είναι αποφασισμένος να ανέβει στο βουνό... ..... κάποια στιγμή, ίσως από κακό υπολογισμό, πάει να στερεώσει στον πάσσαλο το σχοινί ασφαλείας και του γλιστράει ο γάντζος. Ο ορειβάτης γκρεμίζεται… αρχίζει να κατρακυλάει στο βουνό χτυπώντας άγρια στα βράχια....

Από μπροστά του βλέπει να περνάει όλη του η ζωή. Κλείνει τα μάτια περιμένοντας το χειρότερο, και ξαφνικά, νιώθει στο πρόσωπο του ένα χτύπημα από σχοινί. Χωρίς καθόλου να σκεφτεί, πιάνεται από το σχοινί με μια ενστικτώδη κίνηση. Ποιος ξέρει… Το σχοινί αυτό μπορεί να έμεινε εκεί κρεμασμένο από κάποιον πάσσαλο… κι αν είναι έτσι, θα μπορέσει να τον κρατήσει και να σταματήσει την πτώση του..... Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν αιώνες σ’ αυτό το κατρακύλισμα που γίνεται όλο και πιο γρήγορο και μοιάζει να μην τελειώνει… Ξαφνικά, το σχοινί τινάζεται και νιώθει αντίσταση. Ο ορειβάτης δεν βλέπει τίποτε, ξέρει όμως ότι προς το παρόν έχει σωθεί....

Προσπαθεί να δει τι υπάρχει γύρω του, αλλά μάταια, δεν ξεχωρίζει τίποτε. Φωνάζει δυο-τρεις φορές, αλλά καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον ακούσει κανείς. Η πιθανότητα να σωθεί είναι απειροελάχιστη. Και να δουν ότι λείπει, δεν θα μπορέσει κανείς ν’ ανέβει να ψάξει γι’ αυτόν πριν σταματήσει η χιονοθύελλα...

Αντιλαμβάνεται πως αν δεν κάνει κάτι γρήγορα, αυτό θα είναι το τέλος του.

Όμως, τι να κάνει;

Θα μπορούσε ίσως να σκαρφαλώσει προς τα πάνω και να προσπαθήσει να φτάσει στο καταφύγιο, αμέσως όμως καταλαβαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ξαφνικά… ακούει μια φωνή από μέσα του που του λέει «λύσου!» Μπορεί να είναι η φωνή του Θεού, ή η φωνή της εσωτερικής του σοφίας, μπορεί όμως να είναι κάποιο κακό πνεύμα, ή παραίσθηση… ακούει πάντως τη φωνή να επιμένει «λύσου, λύσου!»

Σκέφτεται πως αν λυθεί αυτή τη στιγμή σίγουρα θα σκοτωθεί. Θα είναι ένας τρόπος για να τελειώσει το μαρτύριο του. Μπαίνει στον πειρασμό να επιλέξει το θάνατο για να σταματήσει να υποφέρει. Σαν απάντηση όμως στη φωνή δένεται ακόμη πιο σφιχτά. Και η φωνή επιμένει λυσου!…

 Εκείνος, όμως, δένεται ακόμη πιο σφιχτά, ενώ πολύ αποφασιστικά λέει μέσα του πως καμία φωνή δεν πρόκειται να τον πείσει να αφήσει αυτό που χωρίς αμφιβολία του έχει σώσει τη ζωή. Η σύγκρουση αυτή συνεχίζεται για ώρες, ο ορειβάτης όμως εξακολουθεί να είναι δεμένος μ' αυτό που νομίζει πως είναι η μοναδική του δυνατότητα για να σωθεί.

Ο μύθος λέει ότι την άλλη μέρα η ομάδα διάσωσης βρήκε τον ορειβάτη μισοπεθαμένο. Η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Ακόμα λίγα λεπτά, και ο ορειβάτης θα είχε πεθάνει από το κρύο, παγωμένος, και παραδόξως, δεμένος με το σχοινί του… σε απόσταση λιγότερο από ένα μέτρο από το έδαφος.

Λέω, λοιπόν, ότι, καμιά φορά, το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι θάνατος.

Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ’ έσωσε.

Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά, επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρρευση.

Όλοι έχουμε αυτήν την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Δενόμαστε με ανθρώπους, με χώρους, με τόπους γνωστούς, γιατί είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο «γνώριμο κακό», όπως λέει ένα γνωστό γνωμικό.....

 Χόρχε Μπουκάι 

 Ο Δρόμος των Δακρύων 

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αποξενωθεί από τον εαυτό του, από το συνάνθρωπό του...ζει σε μια ατέρμονη μοναξιά ακόμη και μέσα στις σχέσεις...

....Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αποξενωθεί από τον εαυτό του, από το συνάνθρωπό του και από τη φύση, έχει μεταβληθεί σε εμπόρευμα και αντιλαμβάνεται τις δυνάμεις της ζωής του σαν μια επένδυση που πρέπει να του αποφέρει το ανώτατο δυνατό κέρδος, στις δοσμένες συνθήκες της αγοράς
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ουσιαστικά σχέσεις αλλοτριωμένων αυτομάτων, που το καθένα βασίζει την ασφάλειά του στο να παραμένει κοντά στο κοπάδι, να μη διαφέρει στη σκέψη, στα συναισθήματα ή στην πράξη από τους άλλους. Και ενώ ο καθένας προσπαθεί να παραμείνει όσο κοντύτερα στους άλλους, όλοι παραμένουν ολοκληρωτικά μόνοι, όλοι νιώθουν να τους διαπερνά βαθύ αίσθημα ανασφάλειας και ενοχής, που πάντοτε εμφανίζεται όταν δεν ξεπερνιέται η ανθρώπινη μοναξιά. 
Ο πολιτισμός μας προσφέρει πολλά καταπραϋντικά που βοηθούν τους ανθρώπους να διατηρούν συνειδητή άγνοια αυτής τους της μοναξιάς.
   Την αυστηρή ρουτίνα της γραφειοκρατούμενης, μηχανικής εργασίας, που κάνει τα άτομα να μην συναισθάνονται τις πιο βαθιές ανθρώπινες επιθυμίες τους, τη λαχτάρα να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να ενωθούν με τους άλλους.
   Τη ρουτίνα της ψυχαγωγίας, με την παθητική κατανάλωση ήχων και θεαμάτων που προσφέρει η βιομηχανία της ψυχαγωγίας.
    Την ικανοποίηση να αγοράζει διαρκώς καινούργια πράγματα και να τα ανανεώνει.
Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι πράγματι πολύ κοντά στην εικόνα που περιγράφει ο Χάξλευ στο βιβλίο του “Ο θαυμαστός νέος κόσμος”: καλοθρεμένος, καλοντυμένος, ικανοποιημένος σεξουαλικά, ωστόσο χωρίς προσωπικότητα, χωρίς καμία επαφή με τους συνανθρώπους του εκτός από την πιο επιφανειακή, κατευθυνόμενος από συνθήματα που τόσο επιγραμματικά διατυπώνει ο Χάξλευ, όπως “όταν τα ανθρώπινα γρανάζια έχουν αισθήματα, η κοινωνική μηχανή παθαίνει εμπλοκές”.....
.......Ο χαρακτήρας μας ειναι ρυθμισμένος να ανταλλάσσει και να παίρνει, να αλλάζει και να καταναλώνει. Το καθετί, πνευματικό ή υλικό, γίνεται αντικείμενο ανταλλαγής και κατανάλωσης.
Τι θα πρεπε αλήθεια ένας άνθρωπος να δίνει στον συνάνθρωπό του;Πως θα ήταν υγιείς οι ανθρώπινες σχέσεις και κατ επέκταση τα ίδια τα άτομα;
Ένα υγιές άτομο 
Δίνει από τον εαυτό του, από το πιο πολύτιμο που έχει, δίνει από τη ζωή του. 
Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι θυσιάζει τη ζωή του για τον άλλο, αλλά ότι του δίνει από εκείνο που είναι ζωντανό μέσα του. Του δίνει από τη χαρά του, από το ενδιαφέρον, την κατανόηση, τη γνώση, το χιούμορ, τη θλίψη του- απ’ όλες τις εκφράσεις και εκδηλώσεις της ζωής που κρύβει μέσα του.
 Και καθώς δίνει μ΄αυτό το τρόπο, εμπλουτίζει το συνάνθρωπο, δυναμώνει το αίσθημα της ζωντάνιας του με το να δυναμώνει τη δική του αίσθηση ύπαρξης.
 Δε δίνει με σκοπό να πάρει. Η προσφορά είναι από μόνη της μια εξαίσια χαρά. 
Καθώς όμως δίνει, δεν μπορεί παρά να γεννήσει κάτι καινούργιο μέσα στον άλλο άνθρωπο και αυτό που γεννιέται αντανακλάται πάλι σ’ αυτόν.
Αλλά πέρα από το στοιχείο της προσφοράς, ο ενεργητικός χαρακτήρας της αγάπης γίνεται φανερός στο ότι πάντα περιέχει ορισμένα βασικά στοιχεία που είναι κοινά σε όλες τις μορφές της αγάπης. Αυτά τα στοιχεία είναι: φροντίδα, ευθύνη, σεβασμός και γνώση.
Έριχ Φρομ
"Η Τέχνη της αγάπης"

• 
  

Η Εναλλακτική Δράση χρησιμοποιεί Cookies για τη βέλτιστη εμπειρία των χρηστών της Με την περιήγηση στη σελίδα συμφωνείτε με την πολιτική απορρήτου του ιστότοπου.Κατάλαβα Περισσότερα

Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε

Show

Μόνο αν αντιστέκεσαι σ'αυτό που συμβαίνει είσαι στο έλεός του, και ο κόσμος θα καθορίζει την ευτυχία ή την δυστυχία σου.

........
Ο Χακουίν,
δάσκαλος του Ζεν, ζούσε σε μια κωμόπολη της Ιαπωνίας. Έχαιρε μεγάλου σεβασμού και πολλοί άνθρωποι πήγαιναν σε αυτόν για πνευματική καθοδήγηση.
 Έτυχε κάποια στιγμή να μείνει έγκυος η έφηβη κόρη του γείτονα του. Όταν ρωτήθηκε από τους οργισμένους γονείς της σχετικά με την ταυτότητα του πατέρα, εκείνη τους είπε τελικά ότι ήταν ο Χακουίν.
 Οργισμένοι, οι γονείς όρμησαν στο σπίτι του Χακουίν και του είπαν φωνάζοντας και κατηγορώντας τον ότι η κόρη τους είχε ομολογήσει ότι εκείνος ήταν ο πατέρας.
Το μόνο που απάντησε ήταν:"Έτσι,ε;".
Η είδηση του σκανδάλου εξαπλώθηκε σε όλη την πόλη κι ακόμα πιο πέρα. Ο διδάσκαλος έχασε τη φήμη του. Δεν ενοχλήθηκε. Κανείς δεν ερχόταν πια να τον δει.
 Παρέμεινε ασυγκίνητος.
'Οταν γεννήθηκε το παιδί, οι γονείς το έφεραν στον Χακουίν.
"Εσύ είσαι ο πατέρας, εσύ να το φροντίσεις". Ο διδάσκαλος το φρόντιζε με αγάπη. Ένα χρόνο αργότερα, η μητέρα εξομολογήθηκε με τύψεις στους γονείς της ότι ο αληθινός πατέρας ήταν ο νεαρός που δούλευε στο χασάπικο. Με μεγάλη συντριβή, πήγαν στον Χακουίν για να απολογηθούν και να του ζητήσουν συγνώμη.
"Λυπούμαστε πραγματικά. Ήρθαμε να πάρουμε το μωρό. Η κόρη μας ομολόγησε ότι δεν είσαι εσύ ο πατέρας".
"Έτσι,ε;" ήταν το μόνο που είπε εκείνος καθώς τους παρέδιδε το μωρό.
Ο διδάσκαλος αποκρίνεται στο ψέμα και στην αλήθεια, στα καλά και στα κακά νέα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο:"Έτσι,ε;"
Επιτρέπει στη μορφή της στιγμής, καλή ή κακή, να είναι όπως είναι κι έτσι δε γίνεται συμμέτοχος στο ανθρώπινο δράμα. Γι'αυτόν υπάρχει μόνο τούτη η στιγμή, και τούτη η στιγμή είναι όπως είναι.
Τα περιστατικά δεν προσωποιούνται. Δε νοιώθει θύμα κανενός. Είναι τόσο απόλυτα ένα με αυτό που συμβαίνει, ώστε αυτό δεν έχει πια δύναμη πάνω του.
Μόνο αν αντιστέκεσαι σ'αυτό που συμβαίνει είσαι στο έλεός του, και ο κόσμος θα καθορίζει την ευτυχία ή την δυστυχία σου.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle...
"Για μια νέα ζωή"

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΙΓΟΥΡΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΦΙΚΤΗ

...Ένα πρωινό του Οκτώβρη ακούω στο τηλέφωνο μια γνώριμη φωνή να μου λέει.."βγες έξω στο δρόμο,υπάρχει ένα δώρο για σένα".Καταχαρούμενος βγαίνω έξω και βλέπω το δώρο μου. Μια πανέμορφη άμαξα......Ανοίγω την πορτούλα και μπαίνω στην άμαξα....Η Καμπίνα έχει μια νότα βασιλικής μεγαλοπρέπειας....Έχω αλήθεια την αίσθηση ότι φτιάχτηκε ειδικά για μένα...Από τα παράθυρα βλέπω το τοπίο γύρω μου...Λίγο αργότερα όμως αντιλαμβάνομαι ότι βαριέμαι...η θέα είναι πάντα η ίδια...πόσο καιρό να βλέπει κανείς την ίδια θέα...εκφράζω μεγαλοφώνως το παράπονό μου και ο γείτονάς μου που τυχαία περνάει μου λέει"χρειάζεσαι άλογα."..μα φυσικά έτσι η θέα δεν θα είναι πάντα η ίδια...Οπότε πάω στο στάβλο παρακάτω ζεύω δυο άλογα στην άμαξα και ξεκινάμε...Η θέα τώρα αλλάζει διαρκώς ,όλα φαίνονται συναρπαστικά..Σε λίγο όμως νιώθω την άμαξα να τραντάζεται...τα άλογα με πάνε σε κακοτράχαλους δρόμους,σκαρφαλώνουν ανηφοριές,με οδηγούν σε επικίνδυνες γειτονιές...Η άμαξα αρχίζει να ραγίζει...αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχω τον έλεγχο...τα άλογα με πάνε όπου θέλουν..αρχίζω να φοβάμαι...Εκείνη τη στιγμή περνάει ο γείτονας με το αυτοκίνητό του..."Ανάθεμά σε τι μου έκανες"του φωνάζω...Εκείνος χαμογελάει και μου φωνάζει"χρειάζεσαι αμαξά"....Με τη βοήθειά του συγκρατώ τα άλογα....και αποφασίζω να προσλάβω αμαξά...Πράγματι βρήκα έναν άνθρωπο που φαινόταν να ξέρει καλά τη δουλειά του....τώρα μάλιστα ..μπορώ να απολαύσω το δώρο μου...
Μια αλληγορία είναι η ιστορία της άμαξας...
Όταν ήρθαμε στον κόσμο βγήκαμε από το σπίτι και βρήκαμε ένα δώρο..το σώμα μας...μια άμαξα που σχεδιάστηκε μοναδικά για μας..Ένα όχημα ικανό να προσαρμόζεται στις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος...Λίγο μετά τη γέννηση το σώμα κατέγραψε ανάγκες  απαιτήσεις και κινήθηκε...οι ανάγκες οι ενορμήσεις ,τα συναισθήματα είναι τα άλογα της ιστορίας...για ένα διάστημα όλα δείχνουν να πηγαίνουν περίφημα...κάποια στιγμή όμως συνειδητοποιούμε ότι οι ανάγκες αυτές μας οδηγούν σε δρόμους τολμηρούς και κάποτε επικίνδυνους...εκεί λοιπόν πρέπει να βάλουμε φρένο στις ενορμήσεις μας...τότε λοιπόν εμφανίζεται ο ρόλος του αμαξά...το μυαλό ,η ικανότητα για λογική σκέψη...
Ο αμαξάς θα διαχειριστεί όσο το δυνατόν καλύτερα το πέρασμα μας από αυτή τη ζωή...
Εσύ είσαι η άμαξα ,εσύ τα άλογα εσύ και ο αμαξάς....

Απόσπασμα από το βιβλίο Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗΣ
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ

Κοιτώντας το Χριστουγεννιάτικο δέντρο...

Κοιτώντας απόψε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο...
Νιώστε ευγνωμοσύνη που είστε υγιείς,πολλοί βρίσκονται στα νοσοκομεία σήμερα,πολλοί θρηνούν απώλειες αγαπημένων...
Νιώστε ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που είναι πλάι σας και σας αγαπούν, πολλοί είναι μόνοι..
Νιώστε ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα ,για το γεμάτο τραπέζι σας, πολλοί θα κοιμούνται στους δρόμους σήμερα...
Νιώστε ευγνωμοσύνη ,ατενίστε τον ουρανό και πείτε ένα ευχαριστώ στο Θεό για όσα σας έδωσε...
Νιώστε ευγνωμοσύνη και πιστέψτε πως ότι λείπει σύντομα θα έρθει...
Νιώστε ευγνωμοσύνη και προσευχηθείτε για τους συνανθρώπους σας γνωστούς και άγνωστους να αποκτήσουν όλα όσα εσείς έχετε και όλα όσα εσείς επιθυμείτε...
Νιώστε ευγνωμοσύνη και αγαπήστε..Ίσως έτσι υπάρχει μια ελπίδα για έναν πιο όμορφο κόσμο..

Καλά Χριστούγεννα
A.T

Θά ῾θελα να φωνάξω τ᾿ όνομά σου, αγάπη...

Θα ῾θελα να φωνάξω τ᾿ όνομά σου, αγάπη, μ᾿ όλη μου τή δύναμη.
Να τ᾿ ακούσουν οι χτίστες απ᾿ τις σκαλωσιὲς και να φιλιούνται μὲ τον ήλιο
νὰ το μάθουν στα καράβια οι θερμαστὲς καὶ ν᾿ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ᾿ ακούσει η άνοιξη και να ῾ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιὰ για να μην φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες
να τ᾿ ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε μ όλες τὶς καμπάνες τους
να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα χέρια τους. Να το φωνάξω τόσο δυνατὰ
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιὰ ελπίδα πια να μην πεθάνει.Να τ᾿ ακούσει ο χρόνος και να μην σ᾿ αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ.

 Αυτὸ το αστέρι ειναι για όλους μας 
Τάσος Λειβαδίτης

"Ο τέλειος κόσμος...οι τέλειες ζωές.."

...Θεέ των χαμένων ψυχών, συ ο χαμένος μέσα στους θεούς τους άλλους, άκουσέ με.
Ευγενικό Πεπρωμένο που εποπτεύεις μας, τα τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, άκουσέ με:
Κατοικώ στο επίκεντρο μιας τέλειας ράτσας, εγώ ο υπερατελής.
Εγώ, ένα χάος ανθρώπινο, ένα νεφέλωμα από συγχυσμένα στοιχεία, κινιέμαι ανάμεσα σ' εντελείς κόσμους -λαούς με τέλειους νόμους κι απαρασάλευτη τάξη. Που έχουν σκέψεις ταξινομημένες, που έχουν όνειρα διευθετημένα και που τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα.
Οι αρετές τους, ω Θεέ, πέρασαν από την μεζούρα κι από την ζυγαριά.
Τα κρίματά τους -κι ακόμα τα απροσμέτρητα όσα ξέφυγαν στην αχλύ του λυκόφωτος που δεν υπάρχει αρετή ή αμαρτία- κι αυτά καλά λογαριασμένα είναι και καταχωρισμένα.
Εδώ, μέρες και νύχτες διανέμονται σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από κανόνες άσφαλτης ακρίβειας.

..Να φας, να πιεις, να κοιμηθείς, να σκέπεις τη γύμνια σου, και τέλος να «κουράζεσαι εν πρέποντι χρόνω».

Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις και τέλος να πλαγιάζεις, στου ρολογιού τον «ενδεδειγμένον κτύπον».
Να σκέφτεσαι «έτσι», να αισθάνεσαι «τόσο», και τέλος να παύουν σκέψεις και αισθήματα, μόλις κάποιο καθορισμένο αστέρι ανατείλει στον «μεμακρυσμένο» ορίζοντά σου.
Να ληστεύεις, έναν γείτονα, με ένα χαμόγελο.
Να επιδαψιλεύεις δώρα με περίκομψες χειρονομίες.
Να καταστρέφεις μία ψυχή με μία λέξη.
Να καρβουνιάζεις ένα σώμα με μία ανάσα.
Και τέλος, να «νίπτεις τας χείρας σου».
Τελείωσε το έργο σου κι αυτής της μέρας.
Να ερωτεύεσαι σύμφωνα με την «κατεστημένη» τάξη, να διδάσκεις τον καλύτερο εαυτό σου με «προδιαγεγραμμένο» τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς «ευαρμόστως», να μηχανορραφείς με τους δαιμόνους «τεχνηέντως», και τέλος να λησμονάς τα πάντα -σάμπως να σου 'χει πεθάνει η μνήμη.
Να στοχάζεσαι υστερόβουλα, να προμελετάς λελογισμένα, να ευτυχείς αβρά κι αριστοκρατικώς να υποφέρεις· και τέλος να τρυγάς την κούπα «μέχρις ρανίδος» για να μπορείς να την ξαναγεμίσεις.
Αύριο πάλι.
Όλα αυτά, ω Θεέ, που έχουν προβλεπτικά συλληφθεί, που έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, που έχουν ακριβόλογα γαλουχηθεί, που έχουν με κανόνες κυβερνηθεί, λογοκρατικά κατευθυνθεί, και που έχουν: σφαχτεί και  θαφτεί σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο. Κι ακόμα κι οι σιωπηλοί τους τάφοι, που κείτονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι μαρκαρισμένοι κι αριθμημένοι.
Ένας τέλειος κόσμος, είναι. Ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος υπέρτατης θαυματουργίας, τ' ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη βούληση του σύμπαντος.
Μα γιατί πρέπει να βρίσκομαι κι εγώ εδώ, ω Θεέ, εγώ ένας άγουρος σπόρος απ' ανεκπλήρωτο πάθος, μια τρελοκαταιγίδα που δεν ψάχνει για ανατολή μηδέ για δύση, ένα αποπλανημένο θραύσμα από έναν, που εκρήχτηκε, πλανήτη;
Γιατί βρίσκομαι εδώ, ω Θεέ των χαμένων ψυχών, συ που σαι χαμένος μέσα στους θεούς τους άλλους;

Χαλίλ Γκιμπράν "Ο τέλειος κόσμος"

Κι όμως κάτι τέτοιες ώρες σιωπηλές ...

...Ο ουρανός πεντακάθαρος...καθώς σουρουπώνει βάφεται με υπέροχα χρώματα...μένεις να θαυμάζεις τη μαγεία του χειμωνιάτικου δειλινού... το βλέμμα πλανιέται στην ομορφιά του ουρανού....Κι όμως κάτι τέτοιες ώρες σιωπηλές ...έρχονται και σου χτυπούν την πόρτα όλες οι  αλήθειες...αλήθειες σκληρές ,γκρίζες...αλήθειες που τις ξέρεις και τις θάβεις  βαθιά γιατί σου φέρνουν αηδία και πόνο..είναι αυτές οι ώρες που δεν μπορείς πια να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν ακούς τα χτυπήματα στην πόρτα της ψυχής σου...είναι αυτές οι ώρες που βλέπεις καθαρά πως χάθηκαν τα μενεξεδένια χρώματα από τη ζωή σου....είναι αυτές οι ώρες που αντικρίζεις το μουντό γκρι μέσα σου...κάτι τέτοιες ώρες νοσταλγείς τις ώρες ,τις στιγμές που είχες ροδακινί και κόκκινο μέσα σου...και αναρωτιέσαι πως πάλι έφτασες εδώ...πως αλλοιώνονται τα χρώματα ,πως αλλάζουν τόσο γρήγορα...ποιος διεστραμμένος ζωγράφος μπορεί να αλλάζει έτσι τον πίνακά σου...Θυμώνεις ,εξεγείρεσαι ..θέλεις τα φωτεινά σου χρώματα..αυτά που αντιπροσωπεύουν τη φωτεινή ύπαρξή σου...με αυτά θέλεις να βάφεις τον πίνακα της ζωής σου...
Μα αν είναι έτσι τι κάνεις;
Άντε βιάσου ...
Υπάρχουν χρώματα....
Α.Τ

Θαρρούσα ως τώρα...πως όλα τα πράγματα βαζίζουν στη γη με το αληθινό τους χρώμα...Έτσι νόμιζα..

Ο σταχτής θάνατος

Θαρρούσα ως τώρα φίλοι μου καλοί ....Θαρρούσα ως τώρα...πως όλα τα πράγματα βαζίζουν στη γη με το αληθινό τους χρώμα.

Η χαρά είνα άσπρη.

Η θλίψη είναι χλωμή.

Ο έρωτας ρόδινος.

Ο θάνατος μαύρος.

Έτσι θαρρούσα....Και περνούσα τις μέρες μου με τα χρώματα μου τακτοποιημένα...Με τα όνειρά μου συγυρισμένα..Με τα ποιήματά μου καθαρογραμμένα...Γιατί έτσι τα 'βλεπα....Έτσι νόμιζα..

Μενέλαος Λουντέμης

 

 

Θαυμάζω τους ανθρώπους...που ζουν αληθινά.....

.....Θαυμάζω τους ανθρώπους που έκαναν λάθη και είχαν το θάρρος να τα αναγνωρίσουν...Θαυμάζω τους ανθρώπους που ζητούν μια ειλικρινή συγνώμη...Θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν άφησαν τα λάθη τους να καταστρέψουν τη ζωή τους.....Θαυμάζω τους ανθρώπους που μαθαίνοντας από τα λάθη τους πάνε παρακάτω με ελπίδα και επιμονή να μην τα επαναλάβουν.... αλλά πάνε παρακάτω....δεν ακινητοποιούνται , δεν κλαψουρίζουν άπραγοι γύρω από το χυμένο γάλα...Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν θάρρος και πείσμα για ζωή υγιή και γεμάτη...Θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν κουτσοβολεύονται...φαντασιώνοντας  πίτες ολόκληρες και σκύλους χορτάτους...
Θέλει κότσια ,θέλει ψυχή, θέλει πάθος ,θέλει αλήθεια η ζωή....αν πεις να τη ζήσεις....
Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν ψυχή και δύναμη να ζήσουν αληθινά...Και θαυμάζω κι εκείνους που δεν έχουν θάρρος να ζήσουν αλλά το αναγνωρίζουν....τουλάχιστον έχουν αυτεπίγνωση...τουλάχιστον ξέρουν ....Κι ίσως να έχουν μια ελπίδα ...ακριβώς γιατί ξέρουν...

Α.Τ.

Αν δεν περάσεις το ασφαλές σύνορο ίσως δεν πονέσεις ποτέ ,ίσως δεν προδοθείς ποτέ , ίσως δε χάσεις τίποτα .....αλλά δεν θα έχεις και την πιθανότητα να κερδίσεις τίποτα,να χαρείς πολύ και τελικά στο τέλος της διαδρομής να πεις ΈΖΗΣΑ!!Καλο βραδάκι...

....Έξω σύννεφα βαριά...αστραπές σκίζουν τον ουρανό....κι ύστερα μια βροχή δυνατή....ακούς τον ήχο..λίγο τρομάζεις αρχικά ξαφνιάζεσαι...αλλά γρήγορα καταλαβαίνεις πως είσαι ασφαλής....κι ακούς τον ήχο σχεδόν σα μουσική ...
Ξεχάστηκες σε μια αγκαλιά ζεστή...αφέθηκες για λίγο αφέθηκες....ξέχασες τους φόβους σου...ξέχασες τον τρόμο που έχει για τα καλά φωλιάσει μέσα σου...τον αποκοίμισες λίγο...Και η αγκαλιά τρυφερή σου ψιθυρίζει....Μην φοβάσαι....Ανάπνευσε...σε κρατώ γερά στα χέρια μου...αν σε αφήσω να χαθείς χάθηκα....σε κρατώ και είναι σα να κρατώ τη ζωή μου στα ίδια μου τα χέρια.....
Δεν είναι δυνατόν ....δάκρυα γεμίζουν τα όμορφα μάτια σου......γιατί;;;;Δεν αναπνέεις μακριά μου......
Δεν πειράζει....δεν πειράζει.....Μην φοβάσαι.....
ΖΕΙΣ!!!!!!!

Ανώνυμος

Μια νύχτα του Νοέμβρη...

...Έχεις δουλειά λες....πνίγεσαι λες....σε αυτή τη δουλειά  τα έδινες όλα πάντα...κάποτε γιατί ήθελες...κάποτε για να ξεφύγεις από τους δαίμονές σου....βάζεις το κλειδί κι ανοίγεις την πόρτα....είσαι πτώμα λες...ξέρεις πως κοροϊδεύεις τον εαυτό σου....είσαι πτώμα λες.....να κοιμηθείς ...να κοιμηθείς οπωσδήποτε λες....δικαιολογίες....να μη σκεφτείς θες...φωνάζει μια φωνούλα που την πνίγεις έξαλλη όπως όπως....κινήσεις μηχανικές....και αυτός ο ύπνος άλλοθι....πόσο να κρατήσει όμως....ξυπνάς....κι όλοι οι δαίμονες πάλι εκεί, όλα τα γιατί εκεί να μαστιγώνουν το μυαλό.... πριν καν καταφέρεις να σηκωθείς....
Νύχτωσε....νύχτωσε για τα καλά....να σηκωθείς....όχι ....προσπαθείς να μείνεις εκεί....σε ένα κενό....
μάταιο το ξέρεις ...θα σηκωθείς....και δεν έχεις ούτε ένα τσιγάρο....
Είναι μια όμορφη γλυκιά νύχτα του Νοέμβρη....είμαι καλά λες...πάντα το λες... ώρες ,ώρες το πιστεύεις....ξύπνησες... δεν έχεις τσιγάρα σκέφτεσαι...μια καλή δικαιολογία....να περπατήσεις μιάμιση ώρα τη νύχτα....
Δρόμοι άδειοι...δε συναντάς ψυχή....δεν φοβάσαι....πάντα περπατούσες τις νύχτες...έχει μαγεία η νύχτα το φθινόπωρο.....περπατάς ...παίρνεις βαθιές ανάσες να γεμίσεις αέρα....χαλαρώνεις....κάτι πάλι θυμάσαι...τα μάτια σου υγραίνονται....το μαζεύεις όπως όπως....ντρέπεσαι....σηκώνεις το βλέμμα  ψηλά...έτσι να δεις τα αστέρια για λίγο....και στην Αθήνα κάπου κάπου βλέπεις τα αστέρια...κι απόψε η νύχτα σου έκανε τη χάρη....τα βλέπεις...εισπνέεις αέρα....το περίπτερο της Μεσογείων το βλέπεις πια....
Δύο Stuyvesant θαλασσί λες...χαμογελάς...δε θες να δει ο μοναδικός που συνάντησες αυτή τη νύχτα τους δαίμονές σου....
Και παίρνεις το δρόμο να γυρίσεις...αλλά είναι τόσο γλυκιά η νύχτα....αλλάζεις δρόμο...κάνεις κύκλους....ξεχάστηκες πια....δε σκέφτεσαι τίποτα...και περπατάς...ούτε που κατάλαβες....η ώρα είναι δυόμιση....ξέχασες ότι επειγόσουν για τσιγάρο όταν ξεκίνησες....χαμογελάς...με τις εμμονές και τις εξαρτήσεις σου....παίρνεις αποφάσεις που ξέρεις πως δεν θα κρατήσεις....δεν πειράζει ήταν ωραία που περπάτησες στη νύχτα....μαλάκωσε το αγρίμι μέσα σου...γαλήνεψες ....χαμογελάς...ώρα να τελειώνεις με τους κύκλους....
Γύρισες...δε θες να μείνεις μέσα....στο μπαλκόνι είναι καλύτερα...βλέπεις τα αστέρια...χαμογελάς ...περήφανη για σένα...εσύ αγγίζεις τους δαίμονές σου τους κοιτάς στα ίσια...δεν τους φοβάσαι...δεν κουτσοβολεύτηκες ποτέ ...χαμογελάς αυτάρεσκα πια...κοιτώντας ψηλά...αυτή τη γλυκιά όμορφη νύχτα του Νοέμβρη στην Αθήνα...Κι ανάβεις εκείνο το τσιγάρο....
Σε λίγο ξημερώνει....
Α.Τ

Είναι κάτι άνθρωποι που δίνουν όπως η μυρτιά στο λιβάδι....είναι αυτοί οι άνθρωποι που πίσω από τα μάτια τους ο Θεός χαμογελάει στη γη....Χαλίλ Γκιμπράν

......Ήσουν γεμάτη ,ήσουν δυνατή ,πατούσες γερά στη γη ,ήσουν εσύ ο εαυτός σου κανένας άλλος...
κι έτσι έδινες...η φτιαξιά σου ήταν αυτή να δίνεις....μην έβλεπες κατατρεγμένο ,μην έβλεπες μόνο,μην έβλεπες χέρι απλωμένο...έσπευδες πάντα έσπευδες...η φτιαξιά σου ήταν αυτή ...είχες μέσα σου τον παράδεισο και δεν τον κράτησες ποτέ δικό σου ,ποτέ μόνο για σένα....γιατί ήξερες ότι ο παράδεισος πρέπει να μοιράζεται...
Έτσι όπως κάθε φορά αντίκρυσες την ανάγκη και έδωσες ...αυτή την φορά προσφορά  τον εαυτό σου ολόκληρο...την ψυχή σου την ίδια...για να γεμίσεις ένα κενό που μάτια μου δεν γινόταν να γεμίσει....Εσύ όμως πίστεψες ,το πίστεψες αληθινά πως αν έδινες την άπειρη αγάπη σου το κενό του θα γέμιζε, η ψυχή θα ξαναζούσε...Κάποιες φορές όμως κανένα φιλί ζωής δεν είναι ικανό να ξαναδώσει ζωή....αυτό το ξέχασες μάτια μου...και βρέθηκες άδεια από αέρα και ζωή...εσύ που πάνω σου ακούμπησαν όλοι....εσύ που μοίρασες χαμόγελο ,ζωή και αισιοδοξία σε τόσους πολλούς...άδειασες....Και τώρα τι...αναρωτιέσαι....νομίζεις δεν έχεις τίποτα....νεκρή νομίζεις είναι η ψυχή σου....ασφυξία....
Όχι μάτια μου μη φοβάσαι...είναι κάτι ψυχές που δε στερεύουν απο ζωή κι αγάπη ποτέ...και δίνοντας γεμίζουν πιο πολύ.....δεν το κατάλαβες μάτια μου.....τώρα είσαι πιο γεμάτη από ποτέ....
Μη σκίβεις το κεφάλι μάτια μου....σήκωσέ το .....Χαμογέλα ....κανείς περισσότερο απο σένα δεν αξίζει αυτό το χαμόγελο...
Α.Τ.

Κουράστηκα να με αμφισβητούν ανθρωπάκια τρομαγμένα με δειλά βλέμματα και στεφάνια αθώων στο κεφάλι τους....

....Τι κι αν η ζωή μου είναι σαν τη ζωή του ρημαγμένου τραίνου, πάνω σε γραμμές σκουριασμένες...τι κι αν τα βράδια μου έρχονται στον ύπνο μου Ερινύες και με παλεύουν με το σύμπαν αγκαλιά εναντίον μου ,τι κι αν τα πρωινά μου ,καταλήγουν χειρότερα, από τα πρωινά σκιρτήματα της αυγής...Θεέ μου πόσα αστέρια μπορεί να μετρήσει το φοβισμένο μου βλέμμα μέχρι να έρθει το κορίτσι της βροχής στον ύπνο μου...Κουράστηκα να με αμφισβητούν ανθρωπάκια τρομαγμένα με δειλά βλέμματα και στεφάνια αθώων στο κεφάλι τους....Κουράστηκα να με αμφισβητούν κάθε είδους σωτήρες της ψυχής και της καρδιάς μου...Κουράστηκα τους κάθε λογής αγύρτες να πολιορκούν το είναι μου..Κουράστηκα να αμφισβητώ τον έρωτα, γιατί ποτέ δεν ερωτεύτηκα,να διορθώνω αλάνθαστους γύρω μου..Θέλω να κόψω τα δεσμά που πληγώνουν τα σωθικά μου ,να ελευθερωθώ ,να φύγω μπροστά βρε αδερφέ ,να απογειώσω τα μεράκια της καρδιάς μου,η ψυχή μου σαν πεταλούδα να κυριεύσει το σύμπαν ολάκερο ,να με σύρουν τα αστέρια εκεί που οι γοργόνες της ύπαρξής μου ξέρουν...Να με σύρουν σε ένα χορό ,στο χορό του έρωτα,της ξεγνοιασιάς ,αυτής που είχα παιδί,της γλυκύτητας,που τόσο έχει στερηθεί το κορμί μου.......

ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Δώσε ευκαιρία στο όνειρο...Στο άστρο που απόψε λάμπει στον ουρανό σου...

..Κι έτσι εντελώς αναπάντεχα ο ήλιος έλαμψε...Ζέστανε κάτι που από καιρό είχα ξεχάσει..νόμιζα πως δεν υπήρχε πια....πως η φθορά το σκότωσε...όμως όχι...

Σε μια ζωή 

γεμάτη πέτρες ,είχα μάθει να πονάω τα πόδια μου μαζί με την ψυχή μου.Τώρα ,πάνω σε αυτές τις πέτρες ,χάραξες ένα δρόμο και τον ακολούθησες...Δεν ρώτησες τίποτα..δεν σε ένοιαξε τίποτα...όμως τον χάραξες..Θέλησες να με πάρεις στο ίδιο όνειρο...να πετάξουμε μαζί....ίσως και να πέσουμε...μαζί όμως .Ο ήλιος έλαμπε πολύ και με τον τρόπο του μου έλεγε μη φοβάσαι...Διώξε τις πλημμυρισμένες από φόβο σκέψεις...Κάνε τις πέτρες ζεστή άμμο και εμπιστεύσου τα μάτια θάλασσα που σε κοιτούν...Δώσε ευκαιρία στο όνειρο...Στο άστρο που απόψε λάμπει στον ουρανό σου...

ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Έστω για μια φορά αξίζει να το ζήσεις....Πονάς αλλά έζησες...έζησες στο ζενίθ κι αυτό μετράει...

......Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ' άρωμα των γυακίνθων - Μα πού γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα
'Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του
'Οπου σελάγιζε ο δικός σου ο αστερίας .....
 Απόσπασμα από τη Μαρίνα των βράχων  Ελύτης.

Οι ελάχιστοι που παραμένουν άνθρωποι με ψυχή και δίνουν δίνουν αντιμετωπίζονται ως αδύναμοι στην καλύτερη ,ως θύματα προς εκμετάλλευση και ως γραφικοί στη χειρότερη...

...Οι άνθρωποι ,οι χαρακτήρες τελικά μετριούνται στο τέλος...Γιατί βλέπεις ότι όσο πρέπει να κερδίσουν κάτι από σένα νοιάζονται ,σπεύδουν,όταν σε χρειάζονται σε χαϊδεύουν...η χρήση σου κάνει τους γύρω σου να συμπεριφέρονται ιδανικά...Αλλά αναρωτήθηκες ποτέ ...αν έπαυε η ανάγκη τους , αν δεν σε χρειάζονταν πια ...πως θα ήταν ...και τελικά πως θα συμπεριφέρονταν...Στο λέω εγώ μάτια μου για να μην παραμυθιάζεσαι...ελάχιστοι θα νοιαστούν ακόμα κι αν μάθουν πως πεθαίνεις...δεν θέλω να συζητήσω για το απλούστερο..."είσαι καλά,μήπως χρειάζεσαι κάτι"...
Ζούμε σε μια κοινωνία που ο καθένας αντιμετωπίζει το διπλανό του σαν παιχνίδι και όχι σαν ανθρώπινη υπόσταση...Σήμερα σε χρειάζομαι θα παίξω μαζί σου κι όσο παίζω μαζί σου πρέπει να είσαι καλά γιατί πρέπει να είσαι ένα καλό παιχνίδι....Και όταν δεν σε χρειάζομαι γιατί οι συνθήκες άλλαξαν, γιατί οι ανάγκες μου είναι διαφορετικές ..."ωχ!μη με σκοτίζεις".έχω υποχρεώσεις ,έχω τις προσωπικές μου ανάγκες...Χωρίς τύψεις ,χωρίς αιδώ οι ανθρώπινες ψυχές αγνοούνται...Παιχνιδάκια που στέλνονται στην αποθήκη....και δεν ασχολείσαι πια...Ζούμε σε ένα κόσμο όπου το παίρνω έχει γίνει υπέρτατος σκοπός και το δίνω χάθηκε σαν έννοια...Κι αυτοί οι ελάχιστοι που παραμένουν άνθρωποι με ψυχή και δίνουν δίνουν αντιμετωπίζονται ως αδύναμοι στην καλύτερη περίπτωση,ως θύματα προς εκμετάλλευση και ως γραφικοί στη χειρότερη...
Για αυτό επιμένω οι άνθρωποι μετριούνται στο τέλος...Γιατί όποιος είναι άνθρωπος πραγματικά ,δεν είναι εκεί μόνο όσο σε χρειάζεται για οποιοδήποτε λόγο...είναι εκεί πάντα...και νοιάζεται και ενδιαφέρεται...
Σας προκαλώ για σκεφτείτε πόσους ανθρώπους έχετε βοηθήσει με όποιο τρόπο σας ζητήθηκε...και  σκεφτείτε αλήθεια σκεφτείτε από την ημέρα που ήξεραν ότι δεν θα σας χρειαστούν πόσο νοιάστηκαν για σας...κάνοντας έστω το απλό , ένα τηλέφωνο"είσαι καλά;"στοίχημα, θα τους μετρήσετε στα δάχτυλα του ενός χεριού και φοβάμαι ότι θα περισσέψουν κι απ' αυτά....Τουλάχιστον ας μην είμαστε εμείς τέτοια ανθρωπάκια...Γιατι αν εγώ δεν είμαι ,εσύ δεν είσαι κι ίσως και μερικοί ακόμα ...υπάρχει ελπίδα...κάποτε να αλλάξει ο κόσμος ...και να εκλείψει η ανθρώπινη χρήση..
Α.Τ

Να ονειρεύεστε...όσο είστε υγιείς να ονειρεύεστε...

...Μια τάση φυγής με πιάνει κάθε βράδυ.Σε ένα καράβι όνειρα σαλπάρω....Φοβάμαι μην προδοθώ..ξανά...Ναι φοβάμαι...

αλλά η ψυχή μου είναι ακόμη ζωντανή...όχι δεν κατάφεραν να μου την πάρουν...Σε ένα καράβι όνειρα ,σε ένα καράβι φορτωμένο ελπίδες θέλω ξανά να σαλπάρω...Να δω τον ήλιο να βγαίνει  το πρωί, τα άστρα το βράδυ και το φως της ζωής για πάντα στην ψυχή μου...Και σαν από μακριά αντικρύσω τα μάτια σου ,θάλασσα μπλε να γίνουν να με πνίξουν..Ρίγος να νιώσω στην καρδιά και βήμα να προσμένω από σένα πρώτο...Σε ένα καράβι φορτωμένο ελπίδες...Σε ένα καράβι φορτωμένο ζωή...

Σε ένα τέτοιο καράβι θέλω να σαλπάρω....

ΑΝΩΝΥΜΟΣ