Σε ένα χωριό με ιστορία...

Το Πύθιο είναι χωριό του Δήμου Ελασσόνας και είναι χτισμένο στην Νοτιοδυτική πλευρά 

του Ολύμπου, σε υψόμετρο 720 μέτρων, κοντά στην είσοδο των στενών της Πέτρας. 

Απέχει από την Ελασσόνα 25 χιλιόμετρα και από την Κατερίνη 52 χιλιόμετρα.

Η περιοχή είναι γνωστή από τα χρόνια του Ομήρου και ερείπια της αρχαίας εκείνης πόλης 

βρέθηκαν γύρω από το λόφο των Αγίων Αποστόλων. Το αρχαίο Πύθιο,

 μαζί με την Άζωρο και τη Δολίχη, αποτελούσαν, πριν από 6.000 χρόνια, 

την Περραιβική Τριπολίτιδα. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ναό του Ποσειδώνα

 (ο οποίος εκτός από Θεός της θάλασσας ήταν και θεός των ποταμών και των πόσιμων υδάτων), 

και ναό του Πυθίου Απόλλωνα, οι ιερείς - φύλακες του οποίου ονομαζόταν Σελλοί

 (από όπου προερχόταν και η ονομασία "Σέλλος" που είχε το χωριό ως το 1928).

Το ιερό του Απόλλωνα (το οποίο υπήρξη κέντρο λατρείας και Μαντείο), 

αναφέρεται σε απόσπασμα του Πλούταρχου στο εδάφιο που γίνεται λόγος για την υψομέτρηση του

 Ολύμπου από τον Ξεναγόρα. Στο Πύθιο υπήρχε βωμός όπου ο Μέγας Αλέξανδρος

 θυσίασε εκατόμβη στο Δία πριν ξεκινήσει για την μεγάλη εκστρατεία του, 

παίρνοντας στρατό από τις πόλεις της Τριπολίτιδας.

 Στο Πύθιο βρέθηκαν πολλά ψηφίσματα, αναθεματικές πλάκες και πλήθος επιγραφών,

 ανάμεσα στις οποίες και αυτή που βρέθηκε το 1968 και αναφέρει ονόματα πολεμιστών
 της περιοχής στον Τρωικό Πόλεμο.

Το χωριό έχει σημαντική παρουσία και στα βυζαντινά χρόνια, όπως αποδεικνύουν 

τα ασκηταριά που σώζονται σε σπηλιές κοντά στον οικισμό. Το ασκηταριό του Τιμίου Σταυρού

 (οι ντόπιοι το αποκαλούν Άγιοι Ταξιάρχες) έχει τοιχογραφίες και χρονολογείται στα 1339. 

Κοντά του είναι και το δεύτερο ασκηταριό με τοιχογραφίες του 14ου αι.

 Κοντά τους, σύμφωνα με τα λεγόμενα των κατοίκων, υπάρχει είσοδος σπηλαίου

 το οποίο οδηγεί στην περιοχή του Κοκκινοπηλού.

Στο νότιο άκρο του χωριού βρίσκεται ο ιστορικός Ναός της Παναγίας. 

Υπήρξε καθολικό μονής, η ίδρυση της οποίας ανάγεται στη βυζαντινή περίοδο.

 Διαθέτει αξιόλογο τοιχογραφικό διάκοσμο και κυλινδρικό καμπαναριό, 

μοναδικό σε ολόκληρη τη Θεσσαλία. Στο κέντρο του χωριού αξίζει να επισκεφθούμε 

το Ναό του Τιμίου Προδρόμου. Στην πάνω γειτονιά την πέτρινη βρύση Πάδη. 

Σε απόσταση 1,5 χλμ. από την πλατεία - πάνω στο δρόμο που οδηγεί στα Καλύβια -

 τον αρχαιολογικό χώρο της Περραιβικής Τρίπολης, όπου η αρχαιολογική σκαπάνη 

έφερε στο φως το ναό του Απόλλωνα Πυθίου και το ναό του Ποσειδώνα. 

Ψηλά, πάνω ακριβώς από το χωριό, τη "Σπήλια" και το ξωκκλήσι της Αγ. Τριάδας - 

ωραίο φυσικό μπαλκόνι με εκπληκτική θέα στον κάμπο της Δολίχης.

Το Πύθιο διασχίζει ένα μικρό ρέμα με άφθονα τρεχούμενα νερά και μερικά μικρά πέτρινα γεφύρια.

Σε μια φυσική υδάτινη όαση...

Η Λίμνη Τσιβλού βρίσκεται στον Νομό Αχαΐας και στον Χελμό σε υψόμετρο 800 μέτρα.

 Δημιουργήθηκε στις 24 Μαρτίου 1913 όταν από μια μεγάλη κατολίσθηση φράχτηκε

 η κοίτη του ποταμού Κράθη. Η λίμνη έχει επιφάνεια 200 στρέμματα και βάθος 80 μέτρα. 

Γύρω και κοντά στη λίμνη υπάρχουν τα χωριά Περιστέρα, Αγία Βαρβάρα, και Ζαρούχλα. 

Το όνομα της λίμνης προέρχεται από το χωριό Τσιβλός το οποίο καταπόντισε μερικώς η κατολίσθηση.

 Η τοπική παράδοση την ονομάζει και Μαυρολίμνη για το κακό που προξένησε.

Μια λίμνη με ασυνήθιστη ιστορία, ανάμεσα σε πυκνά δάση από πεύκα, έλατα και καστανιές

 και μικρά, παραδοσιακά χωριουδάκια, που δεν έχουν ξεχάσει τι θα πει «παράδοση»,

 είναι η καλύτερη πρόταση για ολιγοήμερες ή πολυήμερες αποδράσεις από την Αθήνα, 

αλλά και την Πάτρα.Σήμερα η λίμνη Τσιβλού είναι ένας σημαντικότατος υγροβιότοπος,

 που φιλοξενεί πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας και αποτελεί δημοφιλή προορισμό αναψυχής.

Στη διαδρομή, στρίβοντας στην Ακράτα, θα προσπεράσετε τα χωριά Βούτσιμο και Καλαμιά

 που μοιάζουν να «κρέμονται» στις απέναντι όχθες του ποταμού Κράθη και στη συνέχεια

 τον οικισμό του Πύργου.    Μετά το υψηλότερο σημείο της διαδρομής,

 στη Βαλιμή (υψόμετρο 970 μ.), ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει και πάλι και καταλήγει

 στη λίμνη του Τσιβλού, μια από τις λίγες φυσικές ορεινές λίμνες της Ελλάδας, 

που βρίσκεται στο βάθος μια κοιλότητας, περιτριγυρισμένη από πυκνά δάση.

Το αρχικό βάθος της λίμνης έφτανε τα 77 μέτρα. Ωστόσο η έκτασή της αυξομειώνεται συνεχώς,

 καθώς η στάθμη της ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με την εποχή και το ύψος των βροχοπτώσεων

 κάθε χρονιά. Μερικές χρονιές την άνοιξη, η στάθμη είναι πολύ υψηλή και άλλες χρονιές,

 το καλοκαίρι, πέφτει τόσο χαμηλά που φαίνονται τα ερείπια και τα δοκάρια των σπιτιών 

του παλιού οικισμού! Πάντως, παρά τις προσχώσεις και την αυξομείωση της στάθμης της,

 η λίμνη παραμένει και σήμερα ιδιαίτερα βαθιά και με απότομες όχθες.

Το καταπράσινο τοπίο γύρω από τη λίμνη, την κάνει να μοιάζει με εικόνα από βιβλίο παραμυθιών:

 Μοιάζει με μια υδάτινη «όαση» ανάμεσα στα δάση από έλατα, πεύκα και πλατάνια

 που χαρακτηρίζουν την περιοχή.Οι όχθες τις είναι ιδανικές για πεζοπορία και βόλτα, 

αλλά και για ποδήλατο, ενώ ορισμένοι επιλέγουν τη λίμνη και για κωπηλασία

 ή κολυμπούν στα δροσερά νερά της, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

 Η διαδρομή περιμετρικά της λίμνης είναι πολύ ευχάριστη και μπορεί να γίνει σε λιγότερο

  από δύο ώρες.

ΛΙΤΟΧΩΡΟ

Το Λιτόχωρο συνδυάζει εντυπωσιακά βουνό 
και θάλασσα καθώς από τη μία στέκει από πάνω 
του ο επιβλητικός Όλυμπος, από την άλλη 
σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων βρίσκεται 
η θάλασσα. 

Βρίσκεται  σε απόσταση 23 χιλιομέτρων
 από την Κατερίνη.

 Στα ανατολικά βρίσκεται η περιοχή Πλάκα, 
που εκτείνεται από τη Λεπτοκαρυά 

μέχρι το λιμάνι της Γρίτσας. Με πολλά ξενοδοχεία, εστιατόρια και κάμπινγκ

 αποτελεί αγαπημένο τουριστικό προορισμό.

Η ονομασία του μάλλον προέρχεται από τη λέξη 
«λιθόχωρος»,

 που σημαίνει τόπος με πολλές πέτρες. 
Δεν υπάρχουν σαφείς ιστορικές αποδείξεις

 για το Λιτόχωρο κατά την αρχαιότητα. 
Σύμφωνα με την παράδοση, στην περιοχή 
του Λιτόχωρου μετεγκαταστάθηκαν οι κάτοικοι 
της αρχαίας Πίμπλειας, αφού η πόλη τους
 καταστράφηκε όταν πλημμύρισε 


ο ποταμός Ενιπέας. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι πολύ αργότερα 

ο Μέγας Θεοδόσιος έφερε νησιώτες έποικους στην περιοχή, σε μια προσπάθεια

 να εκχριστιανίσει τον ντόπιο πληθυσμό. Μάλιστα, κατά την Τουρκοκρατία, 

η παραλία των Αγίων Θεοδώρων πήρε το όνομα «Στόλος», από το πλήθος των ιστιοφόρων

 που έφεραν οι νησιώτες κάτοικοι της περιοχής.

Τα παλιά πέτρινα σπίτια και τα «καπετανόσπιτα» 
στο Λιτόχωρο μαρτυρούν 

τη σχέση αυτής της ημιορεινής κωμόπολης 
με τη θάλασσα- στα αξιοθέατά του
 συμπεριλαμβάνεται

 και το Ναυτικό Μουσείο. 
Ο παλιός παραδοσιακός οικισμός εντυπωσιάζει 

με τα γραφικά σοκάκια του αλλά και τα αιωνόβια πλατάνια.

Μπορείτε να κάνετε τη βόλτα σας στα στενά σοκάκια με τα χαρακτηριστικά μακεδονίτικα σπίτια. 

Είναι συνήθως διώροφα, με τοξωτά, ξύλινα υπέρθυρα και ξύλινες αυλόπορτες με δίριχτες στέγες

 και μεγάλους χώρους υποδοχής, στους οποίους ακόμα και σήμερα εξελίσσεται

 η κοινωνική ζωή της οικογένειας. Στο εσωτερικό του παραδοσιακού οικισμού βρίσκεται

 και η πλατεία του Πλατάνου, δίπλα στο 1ο Δημοτικό Σχολείο, που χτίστηκε το 1907 

από πρόκριτους ναυτικούς. Ενα ακόμα σημείο που αξίζει της προσοχής σας είναι

 το «Χοροστάσι», με τον αιωνόβιο πλάτανο. Εκεί δίδαξε, σύμφωνα με την παράδοση,

 ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ολόκληρο το Λιτόχωρο είναι γεμάτο με μικρές πλατείες

 και πετρόχτιστες βρύσες, που η καθεμία φέρει διαφορετικό όνομα. 

Αξίζουν επισκέψεως και οι διάφορες γειτονιές του Λιτόχωρου, όπως του «Τσίντζα το μπαϊρι»,

 που είναι η γειτονιά των ναυτικών, όπου συγκεντρώνονται τα περισσότερα νεοκλασικά.

 Αξίζει ακόμα να δείτε τα «Κατούχια», το πάρκο στην είσοδο του χωριού,

 το γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, στο υψηλότερο σημείο του οικισμού, 

και το άλσος των Αγίων Αποστόλων με την ομώνυμη εκκλησία του.

Νοτιοδυτικά του Λιτόχωρου βρίσκεται το ελατόδασος του Αϊ-Γιάννη με την εκκλησία

 του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου σε ένα ξέφωτό του. 

τα όρια του οικισμού αξίζει μια επίσκεψη στην περιοχή «Μύλοι», 

με τους παλιούς νερόμυλους, τα πλατάνια και τα τρεχούμενα νερά.