Λύγισες, μα ήρθε η ώρα να σηκωθείς...Σήκω και τρέχα!!!!!!Φύγε...εσύ θες να ζήσεις μάτια μου...

....Κι έπρεπε να φύγω..τώρα που φάνηκε το φεγγάρι μεσοπέλαγα και τα αστέρια τρεμόπαιξαν δειλά...Ήταν ώρα πια...Κάποια στιγμή θα έφευγα...Θα το κάνω τώρα...Όλο το απόγευμα ο ουρανός έπεφτε βαρύς μέσα μου...Τον νιώθω να κλαίει και να μου ψιθυρίζει..να..να..να..πόσα "να" μεσ΄την ψυχή μου...Κι όμως έπρεπε να φύγω...Με κούρασε η σκοτωμένη ζωή ..τα αραχνιασμένα όνειρά μου ..τα καρφωμένα πόδια μου...Ότι λίγο έμεινε μέσα μου ,μου λέει φύγε...κάτι θα ξέρει παραπάνω..Ποτέ δεν είναι αργά να αγαπήσεις...ούτε καν και για σένα...Άσε τα λόγια και δημιούργησε πράξεις...Τρέχα ...θέλει κότσια ...ακόμα δεν το έμαθες...Μόνο τα βράχια δεν λυγάνε...Λύγισες, μα ήρθε η ώρα να σηκωθείς...Σήκω και τρέχα!!!!!!

ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Τα σκυλιά γαυγίζουν ...το καραβάνι τραβάει το δρόμο του...ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!

...Καθώς έπαιρνα τη στροφή ενός επαρχιακού δρόμου, ένας τεράστιος σκύλος πετάχτηκε στο παράθυρο του αυτοκινήτου και άρχισε να γαβγίζει μανιασμένα.Μετά την πρώτη μου έκπληξη και κάποια στιγμή φόβου, πήρα μια ανάσα και συνειδητοποίησα ότι ήμουν ολότελα ασφαλής και προστατευμένος..Ο σκύλος ,για λίγο συνέχισε να τρέχει δίπλα στο αυτοκίνητο γαβγίζοντας, αλλά εγώ οδηγούσα ήρεμα.

Είδα τη συνάντησή μου με εκείνο το σκύλο σαν μια αλληγορία του τρόπου με τον οποίο οι μπελάδες πηδούν πάνω στη ζωή μας.

Ξαφνικά θεριά που δεν τα περιμέναμε χιμάνε πάνω μας από το πουθενά και τότε μπορεί μας κυριεύσει ο φόβος και να το βάλουμε στα πόδια ή να αντεπιτεθούμε.Η απάντηση όμως είναι συνήθως πολύ απλή....Συνέχισε απλώς να οδηγείς...

Alan Coehn

Θαυμάσιοι άνθρωποι...ωραίοι...αφήνονται να ερωτευτούν ...γελούν και κλαίνε..είναι Άνθρωποι ζωντανοί...

Ήθελε να ζήσει...έστω και τώρα...τώρα που τα νιάτα πέρασαν σαν μια στιγμή...Τα λάθη πολλά ...Δυστυχία ή ευτυχία δεν τον ένοιαζε...έπρεπε να ζήσει...Πρώτη φορά συμπάθησε το πρέπει. Μια ζωή του καθόταν στην πλάτη...αυτό το πρέπει όμως ήθελε να το ζήσει...Ήθελε να νιώσει τον έρωτα και την απόρριψη μαζί...Να πονέσει...να πληγωθεί..για κάποιο λόγο όμως...Ήθελε να αγαπήσει και να αγαπηθεί...χωρίς όρια...Ήθελε να δώσει την ψυχή του .Να γίνει προστάτης κι ας μείνει απροστάτευτος....Θύτης και θύμα...γιατί όλα μετρούν..Ήξερε πως ήταν όνειρο..Ήθελε όμως να το κάνει...Ήθελε να γίνει ένας και μοναδικός ....Το όλα και το τίποτα για τη ζωή του...έδωσε υπόσχεση ...θα την κρατούσε..Ήταν άντρας και θα την κρατούσε...Γιατί ήθελε να ζήσει...Τα πόδια έβγαλαν φτερά...η ψυχή πέταξε στο κενό ....
Θεέ μου ζω πάλι σκέφτηκε καθώς συνειδητοποιούσε πως έστω και τώρα μπορούσε να ζήσει....

ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Σκύψαμε πολύ στις οθόνες των κινητών μας...φτάνει!πάρτε τους φίλους ,το σύντροφό σας και βγήτε έξω...μοιραστείτε καθώς κοιτάζετε τα μάτια...ο ένας του άλλου ...

Χαλαρά ποτάκι, κοκτέιλ,μπυρίτσα και προσεγμένα πιάτα για να τα συνοδεύσετε...

Bootleg στο Χολαργό..
Φανερωμένης 8
Τηλ:21 0651 1288
Επισκεφθείτε το...

ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ..ΝΑ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ,ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΤΙΟΥ....ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙΣ ΣΤΙΣ ΜΑΓΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ..ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ...ΠΟΣΟ ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΗΘΕΙΣ...ΝΑ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΚΕΝΕΣ ΑΧΑΡΕΣ ΟΘΟΝΕΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ...

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ
ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

Η έννοια του παραλόγου και η σχέση ανάμεσα στο παράλογο και την αυτοκτονία αποτελούν τα θέματα αυτού του δοκιμίου. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος παραδέχεται τη διάσταση ανάμεσα στη λογική επιθυμία του για κατανόηση και ευτυχία και στη σιωπή του κόσμου, μπορεί άραγε να κρίνει αν η ζωή αξίζει τον κόπο να την ζει κανείς; Τούτο είναι θεμελιώδες ερώτημα της φιλοσοφίας.
Αν όμως το παράλογο μου φαίνεται πρόδηλο, οφείλω να το διατηρήσω με μια διαυγή προσπάθεια και να δεχτώ να ζήσω βιώνοντάς το. Η εξέγερσή μου, η ελευθερία, το πάθος μου, θα είναι οι συνέπειές του. Ο άνθρωπος, σίγουρος ότι θα πεθάνει ολοκληρωτικά, αρνούμενος όμως το θάνατο, λυτρωμένος από την υπερφυσική ελπίδα που του έδενε τα χέρια, θα μπορέσει να γνωρίσει το πάθος της ζωής σ' έναν κόσμο δοσμένο στην αδιαφορία του και στη φθαρτή ομορφιά του. Όμως η δημιουργία είναι για εκείνον η καλύτερη ευκαιρία για να διατηρεί τη συνείδησή του άγρυπνη μπροστά στις λαμπερές και αλόγιστες εικόνες του κόσμου. Ο αγώνας του Σισύφου που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί το θάνατο γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας. 

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Υπάρχουν κάτι μέρες ...που δεν τις ξεχνάς ποτέ...

.....Ήταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα, γιατί προκάλεσε μέσα μου μεγάλες αλλαγές. Όμως το ίδιο συμβαίνει με ολόκληρη τη ζωή. Φανταστείτε μια επιλεγμένη μέρα, αποσπασμένη από τις υπόλοιπες, και σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν χωρίς αυτήν η πορεία της ζωής σας. 
Εσείς που διαβάζετε όλα αυτά, σταματήστε μια στιγμή και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα από σίδερο ή χρυσάφι, από αγκάθια ή λουλούδια, που δε θα σας είχε ποτέ δέσει αν δεν είχε σχηματιστεί ο πρώτος κρίκος, κάποια αξιομνημόνευτη μέρα....

Κάρολος Ντίκενς(απόσπασμα από τις Μεγάλες προσδοκίες)

Πάθος και λογική ,αέναη διαμάχη,παλίρροια και άμπωτη...όλη μας η ζωή...ένας αγώνας να ισορροπήσουμε..

Κάποτε ανοίγουν οι ασκοί των έσω και μπερδεύονται όλα...Εικόνες ,ήχοι ,αναμνήσεις ανταριάζουν,σκορπίζονται ...Πως να τις μαζέψεις να μην κάνουν κακό...Δεν γνωρίζουν όρια και φραγμούς...Σαν τη θάλασσα ,που σαν φουρτουνιάσει κανείς πια δεν μπορεί να τη δαμάσει....Μόνο περιμένεις να της περάσει ο θυμός ,να γαληνέψει και να σε δεχτεί στην αγκαλιά της...
Κάντε υπομονή λοιπόν μέχρι να συμφιλιωθεί λογική και ψυχή...ώστε εικόνες ήχοι κι αναμνήσεις να πάρουν τη θέση που τους αρμόζει....

Καλημέρα!!

Βοήθησέ με να αποδεσμεύω καλοδιάθετα, έτσι που να μπορώ να ανοίγομαι σε πλουσιότερες ευλογίες.Καλό μεσημέρι...

..Πότε πότε η ζωή μας ταρακουνάει στριφογυρνώντας ή ακόμη και καταστρέφοντας τα θεμέλια που έχουμε οικοδομήσει.Μια τέτοια εμπειρία μπορεί να είναι αποπροσανατολιστική ,κι έτσι πρέπει να είναι.Ο σκοπός μιας αλλαγής πέρα από τον έλεγχό μας είναι να μας ταρακουνήσει,έτσι ώστε να σπεύσουμε προς μια νέα κατεύθυνση.

Όπως η ψυχή που έχει αφήσει  το σώμα,έτσι κι εμείς μπορεί να μην βρούμε το δρόμο για την παλιά μας βάση.

Όμως το παρελθόν είναι νεκρό και δεν υπάρχει λόγος να επιστρέψουμε.

Είμαστε ελεύθεροι να προχωρήσουμε για να ανακαλύψουμε μια νέα ζωή σε ένα καινούριο κόσμο.

Η αναταραχή είναι ένα υπέροχο δώρο αγάπης .

Όταν έρχεται ,ψάξε να δεις την ευλογία σε εκείνο που αναγκάζεσαι να αφήσεις, γιατί έτσι θα ανοίξεις το δρόμο σε κάτι νέο, καλύτερο.

Δέχομαι την αλλαγή ως δώρο 

Προχωρώ από το καλό στο καλύτερο

ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΟ

Alan Cohen

Έρωτας ζωή και θάνατος..όσο ανυψώνει την ψυχή άλλο τόσο τη σκάβει μέχρι το μεδούλι της..

                                                         

Ξάγρυπνη κι απόψε..ακούγοντας τα ουρλιαχτά των ονείρων μου..

Σφυροκοπούν οι σκέψεις και μόνο ΕΣΥ μέσα τους..

Έμπλεξα τα δάχτυλά μου στα όνειρά σου να φωτίσουν όλες οι γωνίες του μυαλού σου από μένα..να έχουν άρωμα δικό μου...γεύση από τη γεύση μου..

Φλόγισα όλα τα πρέπει που μας χώρισαν..να τα κάψω...

Και να ζήσουμε ξανά τον δικό μας πόλεμο!!!τότε που ριχνόμασταν με λύσσα στο πάθος μας..τότε που η φωτιά σου έκαιγε!!!και κάηκα..ναι κάηκα...στα αναμμένα λάθη μας που άγγιξα...

Τα άφησα να σιγοκαίνε..και να μου θυμίζουν ..πως εσύ πάντα θα είσαι ο δρόμος μου...

Αυτός ο δρόμος χωρίς προορισμό ,χωρίς αρχή και χωρίς τέλος!!!!

ΑΝΏΝΥΜΟΣ

Είναι όμορφη η ζωή, είναι μαγική....Ο κατώτερος εαυτός των ανθρώπων είναι που τη μολύνει...Αν εξυψώσουμε την ύπαρξη μας και γίνουμε Άνθρωποι θα δούμε και θα απολαύσουμε τη μαγεία της

.....Η Ζωή τραγουδά στη σιωπή μας κι ονειρεύεται στον ύπνο μας.
Ακόμη κι όταν είμαστε ταπεινωμένοι η Ζωή στέκεται στο θρόνο της ψηλά.
Κι όταν δακρύζουμε , η Ζωή χαμογελά στη μέρα και είναι ελεύθερη , ακόμα κι όταν εμείς σέρνουμε τις αλυσίδες μας....
Συχνά βλέπουμε τη Ζωή άδεια και ανώφελη , αλλά μόνο σαν οι ψυχές μας περιπλανιούνται στις ερημιές ....
Η Ζωή είναι σκεπασμένη με πέπλο και κρυμμένη , όπως σκεπασμένος και κρυμμένος είναι ο πιο μεγάλος μας εαυτός..

Όταν όμως η Ζωή μιλά , όλοι οι άνεμοι γίνονται λέξεις...κι όταν η Ζωή τραγουδά , οι κουφοί ακούνε και σταματούν..


Κι όταν η Ζωή ζυγώνει περπατώντας, οι τυφλοί τη θωρούν ξαφνιασμένοι και μαγεμένοι την ακολουθούν....

Χαλίλ Γκιμπράν(απόσπασμα από τον Κήπο του Προφήτη)