Τα πιο ζουμερά μπιφτέκια

Υλικά Συνταγής

• Για τα μπιφτέκια

•1 κιλό κιμάς μοσχαρίσιος

•2 κρεμμύδια τριμμένα

•2 ντομάτες τριμμένες

•3 φέτες μπαγιάτικο ψωμί μουσκεμένο

•2 κ.σ. κόκκινο ξίδι

•2 κ.σ. ελαιόλαδο

•1 κ.σ. ρίγανη

•αλάτι, πιπέρι

• Για τις πατάτες φούρνου

•8 πατάτες

•1 κ.σ. μουστάρδα

•1 κ.σ. ρίγανη

•2 λεμόνια (χυμός)

•½ φλ. ελαιόλαδο

•2 φλ. νερό

•αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις κόβουμε κυδωνάτες . Τις βάζουμε σε μπολ και προσθέτουμε όλα τα υλικά εκτός από το νερό. Τις ανακατεύουμε πολύ καλά να λαδωθούν παντού. Τις αδειάζουμε σε ταψί καθώς και όλα τα υγρά που υπάρχουν στο μπολ. Περιχύνουμε με το νερό και ψήνουμε στους 200°C για 1 ώρα σκεπασμένες με αλουμινόχαρτο, μέχρι να μαλακώσουν.

Βάζουμε τον κιμά σε μπολ, προσθέτουμε τα κρεμμύδια και τις ντομάτες . Στραγγίζουμε το ψωμί και το βάζουμε στον κιμά. Προσθέτουμε τη ρίγανη, το αλατοπίπερο, το ξίδι και το ελαιόλαδο. Ζυμώνουμε πολύ καλά για ν’ αφρατέψει το μείγμα καλά. Αν είναι σφιχτό, ραντίζουμε με λίγο νερό. Πλάθουμε τα μπιφτέκια και τα αραδιάζουμε πάνω στις ήδη ψημένες πατάτες. Συνεχίζουμε το ψήσιμο για 30΄ αφαιρώντας το αλουμινόχαρτο.

Ψήνουμε στις αντιστάσεις στους 200.

Μαρία Ζερβομπεάκου

Φθινοπωρινές αγορές

                                          ZARA μίνι φούστα 25,95€

ΖΑRA φόρεμα κασμίρ 119€

                                          ZARA Εμπριμέ τουνίκ 39,95€

ZARA εμπριμέ μίνι φόρεμα 39,95€

ZARA φούστα σωλήνας με κόμπο 39,95€

Ένα βιβλίο τροφή για σκέψη

Το παιχνίδι με τις χάντρες Έρμαν Έσσε

οπισθόφυλλο του βιβλίου
"... Οι κανόνες αυτοί (του παιχνιδιού με τις χάντρες), δηλαδή η σημειολογική του γλώσσα και γραμματική, συνιστούν ένα είδος υψηλά ανεπτυγμένου αποκρυφικού γλωσσικού οργάνου που το συγκροτούν πλήθος επιστήμες και τέχνες, ειδικότερα όμως τα μαθήματα και τη μουσική (...), κι έχει την ικανότητα να εκφράζει και ν' αποκαθιστά σχέσεις ανάμεσα στο περιεχόμενο και τα πορίσματα όλων σχεδόν των γνωστικών συστημάτων. Έτσι, το "Παιχνίδι με τις χάντρες" είναι ένας τρόπος να παίζει ελεύθερα κανείς με το σύνολο των περιεχομένων και αξιών του πολιτισμού μας". Μ' αυτό τον τρόπο ο Έρμαν Έσσε διατυπώνει σε πολύ γενικές γραμμές και εντελώς θεωρητικά την ουσία και το περιεχόμενο αυτού που αποκαλεί "Το παιχνίδι με τις χάντρες". Η μορφή, όμως, του παιχνιδιού επιδέχεται τέτοιες και τόσες διαφοροποιήσεις, όσα είναι και τα εμπλουτίσματα, οι προσθαφαιρέσεις, και προπαντός οι αφαιρέσεις, οι σμικρύνσεις, οι μεγεθύνσεις και οι μεταρσιώσεις σε επίπεδο διαλογισμού που χαρακτηρίζουν ολόκληρο το μυθιστόρημα, μόνο και μόνο για ν' αναδείξουν τον κάτοχο της γνώσης του παιχνιδιού σε Μάστορα, σε Δάσκαλο, σε Μάγιστρο, σε Μύστη. [...]

Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή…

-Δεν μπορώ του είπα. Δεν μπορώ!
-Σίγουρα; με ρώτησε αυτός.
-Ναι. Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:

-Να σου πω μια ιστορία… Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:

“Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…

Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του. Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.

Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;

Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;

Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα

Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα – ευτυχώς για μένα – ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.

Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο… Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.

Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του…”

-Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο-πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.

Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: 

Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω.

Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε. Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή…Με όλη σου την ψυχή!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι  «Να σου πω μια ιστορία».

Σχεδόν σούπερ Εύη Λαμπροπούλου

οπισθόφυλλο του βιβλίου
"Ποτέ δε θ'απλώσω μπουγάδα σε ταράτσα, δε θα σιδερώσω σώβρακα βλέποντας τηλεόραση - δε βλέπω τηλεόραση, δεν ξέρω να σιδερώνω, μαμά. Μαθαίνω να μην ακούω αυτή τη φωνή μέσα στο κεφάλι μου που υπαγορεύει: στις γωνίες μαζεύεται η σκόνη, τα βρακάκια ένα ένα, να σηκώνεις και να ξαναβάζεις το κοινό μανταλάκι όταν απλώνεις το ένα δίπλα στο άλλο. Όχι πετσέτες δίπλα σε σεντόνια, όχι κιλοτάκια και μποξεράκια μπερδεμένα- αλλιώς επιδίδονται σε παθιασμένο σεξ; Αλλά το έχω εξακριβώσει, ξέρεις, στεγνώνουν έτσι κι αλλιώς."
Η Βέρα είναι τριάντα τριών και αντί μωρού κουβαλάει στην πλάτη της ένα ασημί λάπτοπ που έχει γυρίσει τον κόσμο. Το υπερηχητικό μυαλό και μαλλί της τινάζει τους γύρω σαν μύγες. Ζει με τη συλλογή παπουτσιών της. Αποκοιμιέται με Μίκυ Μάους. Είναι σούπερ. Δεν είναι φτιαγμένη για να βλέπει τηλεόραση. Γιατί είναι φτιαγμένη; Για να απλώνει βρακιά, αν ακούσει τη μάνα της, για να σώζει εταιρίες, αν ακούσει τον Τσάρλι. Για να ζει σε ξενοδοχεία, να παρασέρνει σ΄αυτά άντρες που δεν την ενδιαφέρουν.
Τότε γιατί η λέξη πουλί υπεισέρχεται επαναληπτικά στα λόγια της; Πόσο κοστίζει η τσάμπα ψυχανάλυση. Τι σημαίνει "Παντρευόμαστε ή χωρίζουμε"; Θα ανακαλύψει ο μαμούχαλος, σπασίκλας Γκούφι τον καπιταλισμό και τη μόδα; Ποιοι καλλιεργούν οργανικά τοματάκια; Ποιος της πήρε το λάπτοπ; Και γιατί στο διάολο έκλεψε - κάτι λιγότερο από Ντόλτσε Γκαμπάνα;
Με επιτάχυνση ξαμολημένου ασανσέρ ουρανοξύστη σε άδειο γλιστερό φρέαρ λίγο πριν συντριβεί στο υπόγειο, η Βέρα καταρρέει. Κι ανακαλύπτει τον έρωτα και το φόβο.
Άντρα προς άντρα, φόβο προς φόβο, η Εύη Λαμπροπούλου διηγείται την ιστορία της που είναι αγχωτική και διασκεδαστική σαν μπαλάκι του τένις. Φαίνεται ότι η συγγραφέας της πολυσυζητημένης Χάπι-Λου έχει πάρει κάποιου είδους υπερταχεία που την προωθεί προς την Αμερικάνικη λογοτεχνία των Ντάγκλας Κόπλαντ και Μπρετ Ίστον Έλις.

Κάτι εύκολο και πεντανόστιμο

Πατατοσαλάτα της Μαρίας 

Υλικά Συνταγής

1½ κιλό πατάτες βρασμένες με τη φλούδα τους

4 βρασμένα αυγά πολύ ψιλοκομμένα

4 κλωνάρια σέλερι πολύ ψιλοκομμένα

4 φρέσκα κρεμμυδάκια πολύ ψιλοκομμένα

1 αγγουράκι τουρσί ψιλοκομμένο

1 κόκκινη πιπεριά ψιλοκομμένη

3 κ.σ. ξίδι

1 φλ. τσαγιού μαγιονέζα

2 κ.σ. άνηθο ψιλοκομμένο

Αλάτι, πιπέρι

1 πρέζα ζάχαρη

Εκτέλεση

Πλένουμε καλά τις πατάτες (με τη φλούδα) και τις βάζουμε σε κατσαρόλα με νερό να τις καλύπτει. Τις αφήνουμε να βράσουν για 25΄-30΄ μέχρι να τρυπιούνται με τo πιρούνι.

Τις στραγγίζουμε και τις ξεπλένουμε με κρύο νερό ώστε να πέσει η θερμοκρασία τους και να μπορούμε να τις πιάσουμε. Τις ξεφλουδίζουμε και τις κόβουμε σε μικρά κυβάκια. Τις βάζουμε σε μπολ.

Τις περιχύνουμε με το ξίδι και προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά (αυγά, σέλερι, φρέσκα κρεμμυδάκια, αγγουράκι, πιπεριά, μαγιονέζα, άνηθο, αλάτι, πιπέρι και ζάχαρη. Ανακατεύουμε απαλά την πατατοσαλάτα και την αφήνουμε να παγώσει στο ψυγείο τουλάχιστον για 2 ώρες.

Μαρία Ζερβομπεάκου

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ !

Και ξαφνικά... το πρωτάθλημα απέκτησε "αγρια" ομορφιά και ενδιαφέρον! Η ΑΕΚ πιστή στο δόγμα αυτό μετά τους ΠΑΟ, ΠΑΟΚ και ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ έχασε και αυτή με τη σειρά της 2 βαθμούς με τον Ηρακλή.

Το άγχος του "πρέπει" και η απουσία του Μανταλου λύγισαν τους παίκτες του Κετσπάγια. Ο Μπακασέτας είναι 2ος φόρ στην ουσία και δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό του.Ο έτερος ποιοτικός παίκτης της ΑΕΚ ο Ροντρίγκεζ ήταν σε ρηχά νερά και η ισοπαλία ηρθε φυσιολογικά.

Ολες οι ομάδες του Κετσπάγια είναι δουλεμένες στο αμυντικό κομμάτι και λιγότερο στο επιθετικό κάτι που φάνηκε και σήμερα.Η έλλειψη δεύτερου ποιοτικού φόρ μετά τον Αλμεύδα ήταν έντονη. Ο Πέκχαρτ δεν είναι παίκτης επιπέδου ΑΕΚ, καλύτερα να παίζει ο Αραβίδης στή θέση του.Το ντέρμπι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ-ΑΕΚ την ερχόμενη Κυριακή πραγματικά καθηλώνει!

Ο ΕΞΕΔΡΑΚΙΑΣ

ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΥΓΙΕΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟ (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ )

 Θωμαή Κατσαρού DDS, MSc

                                                            Στρατιωτικός Χειρουργός Οδοντίατρος

Στο χθεσινό μας άρθρο τονίσαμε πόσο σημαντικό είναι είναι ένα όμορφο και υγιές χαμόγελο. Αναλύσαμε την πιο συντηρητική μέθοδο που είναι η λεύκανση. Σήμερα συνεχίζουμε με πιο σύνθετες μεθόδους.

ΟΨΕΙΣ ΡΗΤΙΝΗΣ

Οι όψεις ρητίνης μπορούν να αλλάξουν το σχήμα ή το χρώμα του δοντιού, να καλύψουν κενά και να διορθώσουν φθαρμένα ή τριμμένα δόντια, δημιουργώντας ένα λευκό και ομοιόμορφο χαμόγελο. Πρόκειται για μία γρήγορη, απλή και πολύ οικονομική μέθοδο. Τα δόντια στις περισσότερες περιπτώσεις δεν τροχίζονται καθόλου, παραμένουν άθικτα, μόνο καθαρίζονται για να δεχθούν το υλικό. Η τεχνική αυτή αφορά την κάλυψη της μπροστινής επιφάνειας των δοντιών με σύνθετη ρητίνη. Η σύνθετη ρητίνη είναι το υλικό που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των «λευκών» σφραγισμάτων και χρησιμοποιείται ευρύτατα στην Οδοντιατρική, ενώ είναι απόλυτα δοκιμασμένο κι ασφαλές. Το νέο χαμόγελο μελετάται και σχεδιάζεται πρώτα στο εργαστήριο σε γύψινα ομοιώματα του στόματός σας προκειμένου να έχουμε πλήρη εικόνα του τελικού αποτελέσματος. Η μελέτη και η εφαρμογή τους είναι πλήρως εξατομικευμένη και γίνεται με βάση τις ανάγκες του κάθε ασθενή και των υπολοίπων χαρακτηριστικών του προσώπου του, προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι αρμονικό και αισθητικό. Η εφαρμογή πραγματοποιείται σε μία ή δύο συνεδρίες, ενώ είναι πιθανό να μη χρειαστεί ούτε η χρήση αναισθησίας. Τα πλεονεκτήματα τοποθέτησης όψεων ρητίνης είναι κυρίως ότι πρόκειται για έναν οικονομικό τρόπο αισθητικής αποκατάστασης, ότι τα δόντια δεν τροχίζονται ή τροχίζονται ελάχιστα, το γεγονός πως δεν απαιτείται αναισθησία, αφού πρόκειται για μια ανώδυνη διαδικασία. Επίσης σε περίπτωση που έχουμε μερική θραύση ενός τμήματος τους μπορούμε χωρίς να ανακατασκευάσουμε ολόκληρη την όψη να συμπληρώσουμε ρητίνη στο σημείο που έσπασε με σημαντικό κέρδος σε χρόνο και χρήμα για τον ασθενή. Στα μειονεκτήματά τους συγκαταλέγονται η πιθανή η απορρόφηση χρωστικών ουσιών, ιδιαίτερα σε καπνιστές, το ότι έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής σε σχέση με τις όψεις πορσελάνης και αντενδείκνυται σε ασθενείς με βρουξισμό.

ΟΨΕΙΣ ΠΟΡΣΕΛΑΝΗΣ

Οι όψεις πορσελάνης είναι λεπτές κεραμικές  αποκαταστάσεις  που τοποθετούνται  στην μπροστινή επιφάνεια των δοντιών και παρέχουν πολύ καλά αισθητικά αποτελέσματα. Χρησιμοποιούνται κυρίως για αλλαγή χρώματος και σχήματος των δοντιών, σε δόντια που έχουν πολλά και εκτεταμένα σφραγίσματα, σε δόντια που είναι αραιά μεταξύ τους για κλείσιμο του κενού, σε δόντια που έχουν αποχρωματιστεί από λήψη τετρακυκλινών, τραυματισμού ή νέκρωσης, σε ασθενείς που έχουν στραβά δόντια, αλλά δε θέλουν να υποβληθούν σε ορθοδοντική θεραπεία. Η διαδικασία ολοκληρώνεται σε δύο ή τρία ραντεβού. Τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά και η διάρκειά τους πολύ μεγάλη.

ΟΛΟΚΕΡΑΜΙΚΕΣ ΣΤΕΦΑΝΕΣ

Οι ολοκεραμικές είναι νέου τύπου στεφάνες, απαλλαγμένες από μεταλλικό σκελετό. Φέρουν έναν πορσελάνινο σκελετό ο οποίος καλύπτεται με ειδικού τύπου κεραμικό υλικό. Η απουσία μεταλλικού σκελετού χαρίζει ανυπέρβλητη αισθητική και φυσικότητα σε αυτές τις αποκαταστάσεις, οι οποίες μπορούν πλέον να μιμηθούν την διαφάνεια και τον ιριδισμό του φυσικού δοντιού σε αντίθεση με τις μεταλλοκεραμικές στεφάνες που η παρουσία μεταλλικού σκελετού, ο οποίος αν και καλύπτεται εντελώς με πορσελάνη προσδίδει μια σχετική αδιαφάνεια στην τελική αποκατάσταση, ιδίως στο σημείο του αυχένα (δηλαδή κοντά στα ούλα).

Η αισθητική των προσθίων δοντιών όμως δεν αφορά μόνο τους σκληρούς οδοντικούς ιστούς (δόντια). Αφορά και τους μαλακούς (ούλα) και τους περιστοματικούς ιστούς. Για αυτό γίνεται πάντα μια πολύ προσεκτική ανάλυση του χαμόγελου του ασθενούς με εξωστοματικές, ενδοστοματικές φωτογραφίες και εκμαγεία από τον οδοντίατρο, ο οποίος ίσως χρειαστεί να συνεργαστεί με οδοντιάτρους άλλης ειδικότητας (περιοδοντολόγο, ορθοδοντικό κλπ).

Υπάρχουν οι κατάλληλες λύσεις για όλα τα αισθητικά προβλήματα ενός χαμόγελου. Και όλοι δικαιούμαστε ένα λαμπερό και φωτεινό χαμόγελο!!!!

Για τους λάτρεις της φύσης αλλά και των σπορ

Το Σπήλαιο Γρεβενών είναι χωριό του νομού Γρεβενών. Ανήκει στον δήμο Θ. Ζιάκα και έχει μόνιμο πληθυσμό γύρω στα 300-500 άτομα.

Από τα αξιοθέατα του, το πολύ παλιό και καλά διατηρημένο Μοναστήρι, η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, χτισμένη αρχές του 1800, το δημοτικό σχολείο, που είναι κτίριο του 1930, το φαράγγι του Σπηλαίου με το γεφύρι της Πορτίτσας, το Γεφύρι του Κατσουγιάννη και της Λιάτισσας. 

Οι κάτοικοι του Σπηλαίου συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, με γνωστότερο αγωνιστή τον Γεώργιο Σπηλαιώτη, που πήρε μέρος σε πολλές μάχες στη νότιο Ελλάδα και υπηρέτησε ως ταγματάρχης στον πρώτο τακτικό στρατό επί Ιωάννη Καποδίστρια.

Από το Σπήλαιο ήταν ο Μακεδονομάχος Οπλαρχηγός Αδαμάντιος Μάνος (καπετάν Κόκκινος). Οι μόνιμοι κάτοικοι του Σπηλαίου ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια της γης. Από τα πιο φημισμένα προϊόντα είναι τα φασόλια, η κατσικίσια φέτα και το τσίπουρο.

Επίσης φημισμένο είναι το πανηγύρι του Σπηλαίου το Δεκαπενταύγουστο προς τιμήν του μοναστηριού της Παναγίας. Το πανηγύρι κρατάει τρεις ημέρες, από τις 14 μέχρι και τις 16 Αυγούστου. 

Η μάζωξη γίνεται στην κεντρική πλατεία του χωριού, όπου παίζουν τοπικά συγκροτήματα και ο κόσμος χορεύει παραδοσιακούς χορούς.

Στο Σπήλαιο Γρεβενών συρρέουν μέλη πολλών ορειβατικών συλλόγων καθώς και λάτρεις επικίνδυνων σπορ για να κάνουν ορειβασία, canyoning ή κανόε-καγιάκ.

To λατρεμένο item των γυναικών

                  Τory burch shoulder bag 275€

Τory burch tote bag 400€

                          DKNY μικρή 199€

Tods shoulder bag 715€

               Rodo shoulder bag 855€

DKNY backpack  245€

Salvatore ferragamo cross body 990€

Jimmy choo shoulder bag 730€